• Nieuws
  • Over Thuis in Assen
  • Contact
  • Afscheid van je huisdier

    Vandaag heb ik een dagje meegelopen met de medewerkers van Dierencrematorium Majesta Smilde. Ik vond het best spannend om erheen te gaan. Ik ben een echte dierenliefhebber en mijn eigen hondje Bram is bijna 14 jaar. Ik hoop dat hij nog een paar jaar bij ons blijft, maar ja, het einde zal een keer komen. Mijn kat James heb ik een aantal jaren geleden ‘achtergelaten’ bij de dierenarts. Daar heb ik toch wel veel spijt van. Daarom was ik ook wel benieuwd hoe het er nou aan toe gaat, op zo’n dierencrematorium.

    Als ik binnenkom om kwart voor negen staat de koffie al klaar. Wendy van Dooijeweerd, de vestigingsmanager, heet mij welkom. Haar collega’s Dorien Rijnbergen en Kees Bootsman zitten ook aan de koffie. De taken worden verdeeld voor de dag. Dorien gaat de dagelijkse route rijden langs de dierenartsenpraktijken om dieren op te halen die moeten worden gecremeerd. Indien nodig gaat ze ook langs bij mensen die willen dat hun overleden diertje thuis wordt opgehaald. Kees is de ovenist, wat inhoud dat hij de dieren cremeert. Wendy bemant de receptie en ontvangt gasten.

    De eerste afspraak staat gepland om half 10. Een oude dame komt, samen met haar buurvrouw, haar hondje Koosje brengen. Ze wil graag een individuele crematie voor het diertje. Ze probeert zich flink te houden, ze is duidelijk heel verdrietig. Koosje ligt in zijn eigen mandje, onder een dekentje. Wendy neemt haar mee naar de afscheidsruimte, waar Koosje op een baar wordt gelegd, onder zijn eigen dekentje, er worden kaarsjes aangestoken. Wendy laat de dames even alleen met het hondje, en vraagt of zij hun iets te drinken kan aanbieden. De dames willen graag koffie en thee.

    De buurvrouw vertelt dat de oude dame sinds een jaar weduwe is. Ze heeft geen familie in de buurt en het hondje was haar alles.

    “Na al die jaren in het crematorium grijpt dit soort situaties mij nog altijd erg aan.” zegt Wendy. Zo noemt ze ook het voorbeeld van die stoere gespierde man, twee weken geleden. Een boom van een vent, die zich excuseert voor het tranendal, iets wat hier als normaal wordt beschouwd, bij het afscheid nemen van zijn hond, die is overleden na een aanrijding. Als medewerker op een dierencrematorium moet je een goed inlevingsvermogen hebben en graag met mensen omgaan. Want dat is de basis van het werk. “Omgaan met overleden dieren daar wen je aan, na verloop van tijd. Maar het verdriet van de mensen hè, dat blijft je raken” verzucht Wendy.

    Maar dat is ook wat voor Wendy en Dorien het werk zo mooi maakt. “Je kunt echt wat betekenen voor mensen. Zij voelen zich gesteund wanneer hun verdriet en hun emoties serieus worden genomen. In hun omgeving vinden ze dat begrip niet altijd. Er wordt nogal gemakkelijk gezegd: Och, het is toch maar een huisdier. Wij proberen hier het afscheid van een huisdier zo mooi mogelijk te maken. Dat helpt bij het verwerken van het verlies.“

    Ik kan nog veel meer vertellen over wat ik vandaag heb meegemaakt. Maar daarvoor is er niet genoeg ruimte in dit artikel. Als u een crematie van uw huisdier overweegt, steek dan vooral uw licht eens op bij Dierencrematorium Majesta Smilde. Mijn keuze is inmiddels gemaakt!

    Smilde1_opt.jpg